...บางครั้งคนเรามีเกิด แก่ เจ็บตาย ก้อเป็นเรื่องธรรมดา

แต่บางครั้งก้อรับไม่ได้ในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความจริงก้อคือความจริงแล้วเราก้อต้องยอมรับให้ได้

   ทุกครั้งที่นึกถึงย่ามีกจะนึกถึงตอนเด็ดเสมอที่ย่าชอบอาบน้ำ ป้อนข้าว  ทำแกงขี้เหล็กให้กิน   แต่พอโตมาแล้วก้อไม่ค่อยได้ไปหาย่าเลย  จนล่าสุดก่อนย่าป่วยได้ไปหาย่าที่กบินกับพ่อ ย่าร้องไห้เเล้วจับมือบอกว่าไม่ได้เจอนานเลย  คิดถึง  และจนย่าป่วยเมื่อสองอาทิตย์ก่อน

ทุกวันนี้ยังโทษตัวเองอยู่เลยที่กลับบ้านแต่ไม่ได้ไปเยี่ยมย่าเลย เพราะติดเรียนทุกเสาร์ อาทิตย์ และจนวันนี้  ย่าจากไปแล้วด้วยอายุ 87 ปี  คิดถึงย่ามากๆเลยแต่วันนี้คงไม่มีวันได้เจอย่าอีก
ทุกวันนี้ได้นึกถึงคำพูดของใครบางคนที่มันคอยตอกย้ำเราอยู่   แต่ก้อเข้าใจว่าย่าแก่เเล้ว และย่าก้ออยู่มาได้ด้วยอายุที่ยืนมาก แต่จะมีประโยชน์อะไรล่ะที่จะมาพูดอย่างนั้นอย่างนี้เมื่อวันที่ย่าไม่อยู่เเล้ว

  ก้อคงได้แต่คิดถึง และจะอยู่ในใจหลานคนนี้ตลอดไป